ShionNyaN View my profile

[Fiction] Hold Close

posted on 24 Sep 2013 20:27 by shionnyan in Fiction directory Fiction, Lifestyle, Diary
สืบเนื่องมาจากลิ้งค์นี้ >> http://9gag.com/gag/5684757?ref=fb.s

ทำให้เราอยากเขียนฟิคสั้นๆซักนิด ก่อนจะหายตัวไปอีกยาวๆ (เฮ้ยยยยย)
ติดสอบไฟนอลด้วย แต่ก็จะมาส่องที่นี่เป็นระยะๆนะคะ
(ถ้าหาในอากู๋แล้วเจอฟิคนี้ถูกโพส2ที่ล่ะก็ ไม่ต้องตกใจหรอกค่ะ เพราะเราอัพไปสองที่คือที่นี่ กับ ที่นู่น )

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

เปลวไฟ....ที่ปะทุขึ้นมา ณ ผืนป่าแห่งนี้ ดูจะเริ่มอ่อนแรงลงเมื่อหยาดฝนกลุ่มใหญ่ตกลงมา
ถึงอย่างนั้น เปลวไฟเหล่านั้น...ก็ยังไม่ดับลง


อาจต้องใช้เวลาซักพัก....

"....อืม...." เปลวไฟดวงน้อยที่ปะทุอยู่ใต้ร่มไม้แถวนั้น ค่อยๆตื่นขึ้น อาจเป็นเพราะได้ใบไม้แห้งคอยบังหยาดฝนไว้ เขาจึงไม่ดับหายไป
"หืม?" ร่างกายของเขา แขนและขาอันเล็กๆเริ่มงอกออกมาจนดูเป็นรูปเป็นร่าง ขนาดตัวของเขาน่าจะพอๆกับหนึ่งกำมือของคนเรา

"ที่นี่มัน...ที่ไหนกัน?" เปลวไฟน้อยพูดออกมา
"ชั้นเองก็อยากรู้เหมือนกัน"
"?!?" เปลวไฟน้อยหันไปมองต้นเสียง เขาก็พบกับกลุ่มหยดน้ำที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นมา จนกลายร่างเป็นเด็กผู้หญิงผมทวินเทลตัวเล็กพอๆกับเปลวไฟน้อย
"นี่เธอ...เป็นใครกัน?" เปลวไฟน้อยถามขึ้นมาพร้อมกันท่าทีที่ดูประหลาดใจเล็กน้อย
"ชั้นคือหยาดฝนกลุ่มเล็กๆที่ตกมาที่นี่น่ะจ๊ะ" หยาดฝนน้อยตอบกลับมา "เธอเองก็อยู่คนเดียวเหมือนกันเหรอ?"
"อืม...คิดว่านะ" เขาตอบกลับไป

"ฮิฮิ...ดีใจจังเลย ชั้นก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน" เธอยิ้มให้ "ถ้าต่างคนต่างก็อยู่คนเดียว แต่กลับได้มาเจอกันแบบนี้ก็เท่ากับว่าเราสองคนไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วสิ....เนอะ"
"....อ่ะ....อื้ม" เปลวไฟน้อยยิ้มแก้มแดง เธอน่ารักจัง...เขาได้แต่คิดอย่างนั้น "ถ้าอย่างนั้น เราสองคน น่าจะเดินไปหาที่ที่ไฟป่าสงบลงก่อนดีกว่านะ" 
"จ๊ะ..." ทั้งสองคนค่อยๆเดินเข้าไปหากันทีละนิด "งั้นจับมือกันไว้นะ จะได้ไม่หลงทาง"
"อืม..." แล้วต่างคนต่างก็ยื่นมือไปหาฝั่งตรงข้าม 

ทว่า...

ฟู่........
ไฟกับน้ำ คือสิ่งที่อยู่ตรงกันข้ามกัน นั่นคือความจริง

"หวา!!!"
"โอ๊ย!!!"
ทั้งสองรีบดึงมือกลับเข้าตัว ฝ่ายนึงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่อีกฝ่ายกลับรู้สึกเจ็บปวดเพราะความร้อนจากฝ่ายตรงข้าม

"ขอโทษนะ...ชั้นคงจูงมือกับเธอไม่ได้" สีหน้าของหยาดฝนน้อยดูเศร้าลง
"ไม่เป็นไรหรอก...ชั้นเองก็ขอโทษด้วย..." เปลวไฟน้อยรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

...อยากจะอยู่ข้างๆเธอจัง แต่ถ้าทำแบบนั้น เธอจะหายไปแน่ๆเลย
ทำยังไงดีล่ะ?...

แล้วเปลวไฟน้อยก็หันไปเห็นก้อนหินก้อนเล็กๆอยู่บนพื้นแถวๆนั้นพอดี...ถ้าเป็นเจ้านี่ล่ะก็...
"นี่...ชั้นคิดวิธีดีๆออกละล่ะ" แล้วเขาก็ชี้ไปที่ก้อนหินก้อนนั้น "ถ้าใช้เจ้านี่ล่ะก็ พวกเราก็ไม่หลงทางแล้วล่ะ"
"อ๊ะ...จริงด้วย"

แล้วทั้งสองก็เดิน 'จูงมือ' กัน เมื่อเดินมาได้ซักพัก ก็ถึงที่หมาย...
ทั้งต้นไม้ พื้นดิน หรือแม้แต่ท้องฟ้าก็กลายเป็นสีเทา...ช่างดูว่างเปล่าเหลือเกิน

ทั้งสองเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนไปเจอกับกองหินที่วางตัวเรียงกันจนดูเหมือนถ้ำ
"ชั้นว่าเราน่าจะไปพักกันก่อนนะ" เปลวไฟน้อยชี้นิ้วไปที่ถ้ำ 

เมื่อเข้าไปพักในนั้นแล้ว ทั้งสองก็นั่งพักลง โดยที่ไม่ได้พูดจากัน
...เงียบเกินไปมั้ยนะ เปลวไฟน้อยจึงหันหน้าไปทางที่หยาดฝนน้อยนั่งอยู่ แต่ก็ไม่มีความกล้าพอที่จะชวนคุย
"?" เมื่อรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังจ้องมองเธออยู่ หยาดฝนน้อยจึงหันกลับไป โดยที่เปลวไฟน้อยเองก็รีบหันหน้าไปทางอีกเช่นกัน

"มีอะไรเหรอจ๊ะ?" เธอถามออกไป
"ปะ...เปล่า..." เขาตอบกลับพร้อมกับซ่อนท่าทางเขินอายเอาไว้ "ชั้น...กะ...ก็แค่...รู้สึกว่า...มัน....เงียบไปหน่อย...น่ะ..."
"คิก...จ๊ะ" หยาดฝนน้อยหัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทางเธอพอจะเดาสีหน้าของฝ่ายตรงข้ามได้ล่ะนะ

และแล้ว...ดวงตะวันก็เลือนหายไป กลุ่มดาวยามค่ำคืนก็ปรากฏตัวขึ้นมาทำหน้าที่แทน เมื่อเวลางานของกลุ่มดาวหมดลง ดวงตะวันที่หลบไปพักงานชั่วคราวก็มารับช่วงต่อสำหรับเช้าวันใหม่แทน

"...ฮ้าว~" ดูเหมือนทั้งสองจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่เพราะแสงแดดส่องมาหาเปลวไฟน้อย ทำให้เขาต้องตื่นก่อน
เมื่อเขาทำท่าจะหันไปเรียกให้หยาดฝนน้อยตื่นขึ้น เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ดูแปลกๆไป
"...คิดไปเองรึเปล่านะ?" เขายื่นมือวัดส่วนสูงของเขากับหยาดฝนน้อยแบบห่างๆ "รู้สึกว่าเธอจะตัวเล็กลงแฮะ"

แต่ดูเหมือนเขาจะนึกขึ้นมาได้...เมื่อหันไปมองข้างๆตัว เขารู้สึกได้ว่ามีอีกสิ่งนึงที่แปลกไป

"แล้ว...ก้อนหินก้อนนั้นล่ะ?" แล้วเปลวไฟน้อยก็รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของจุดสีดำๆที่เดินเป็นทางยาว เมื่อหันไปมอง เขาก็พบว่ากลุ่มมดดำกลุ่มนั้น กำลังแบกก้อนหินก้อนนั้นแล้วเดินออกไปจากถ้ำ
"อ๋าาาาาาา ไม่นะ!!" มดดำกลุ่มนั้นเดินกันเร็วมาก เปลวไฟน้อยจึงรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามมันไปพร้อมกับตะโกนเรียกมดกลุ่มนั้น "หยุดก่อน!!! ก้อนหินก้อนนั้นเป็นของผมนะ!!!"

ดูเหมือนมดดำกลุ่มนั้นจะได้ยิน จึงค่อยๆชะลอความเร็วลง เมื่อเปลวไฟน้อยวิ่งไปหาพวกมัน เขาก็ค่อยๆหยิบก้อนหินก้อนนั้นขึ้นมาจากหลังของมดดำตัวหนึ่งในกลุ่ม
"ขอบคุณครับ" เมื่อพูดจบ กลุ่มมดดำพวกนั้นก็เดินจากไป 
"ไชโย!! ดีจริงๆที่วิ่งตามทัน" ถ้าไม่มีเจ้านี่ล่ะก็ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะ 'จูงมือ' เธอยังไง จะอยู่ข้างๆเธอโดยที่เธอไม่หายไปยังไง...

แต่ก็ดูเหมือนว่า...รอยยิ้มและความสุขเล็กๆเหล่านั้น จะอยู่กับเขาเพียงแค่ชั่วครู่

มีชายคนหนึ่่งเอาท่อนไม้แถวๆนั้นมาถูกตัวเขา ร่างกายของเขาจึงกลายสภาพเป็นเปลวไฟคบเพลิงของชายคนนั้นไป ก้อนหินที่เขาอุตส่าห์วิ่งตามไปเก็บกลับมา ถูกวางทิ้งไว้ตรงนั้น...
"เฮ้อ~หนาวจริงโว้ย แต่ชั้นนี่ก็โชคดีจริงๆที่่ยังเห็นเปลวไฟที่ยังไม่ดับอยู่แถวนี้" ชายคนนั้นบ่นกับตัวเอง "อย่างน้อยก็พอทำให้หายหนาวได้ล่ะนะ"

...ไม่นะ...
แบบนี้...เธอก็ต้องอยู่คนเดียวสิ...
เราเอง...ก็ต้องอยู่คนเดียวเหมือนกัน...

ไม่เอานะ....
เรา...อยากกลับไป...

เมื่อชายคนนั้นกลับมาถึงบ้านของตน เขาก็ใช้เปลวไฟน้่อยไปจุดบนตะเกียงน้ำมันที่วางอยู่ริมหน้าต่าง แล้วเขาก็นำเปลวไฟส่วนที่เหลือไปจุดเตาผิง

ชายคนนั้น...ได้รับความอบอุ่นจากเปลวเพลิงที่พบโดยบังเอิญ
แต่...เปลวไฟน้อยกลับรู้สึกว่ารอบข้างมันหนาวเหลือเกิน เมื่อเขาต้องอยู่ที่นี่คนเดียว

ยังไงก็อยากกลับไป...เขาควรทำยังไงดีนะ?

"อ๊ะ?" แต่ดูเหมือนเขาเห็นอะไรบางอย่าง กำลังปีนขึ้นมาจากด้านล่าง
"เจอตัวแล้ว!" หยาดฝนน้อยนั่นเอง
"เธอนั่นเอง" หยาดฝนน้อยดันตัวขึ้นมา เมื่อยืนขึ้นได้แล้ว เธอก็รีบเดินไปเกาะที่ฐานของตะเกียงน้ำมัน

"ชั้นตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นเธอ ก็เลยออกมาข้างนอก ชั้นเห็นเธอถูกมนุษย์พาตัวไป ก็เลยตามเธอมาจนถึงที่นี่น่ะจ๊ะ" เธอยิ้มออกมา "ดีจังเลยที่เธอไม่เป็นอะไร"
"ชั้นดีใจจังที่ได้เจอเธออีกครั้ง..." เปลวไฟน้อยยิ้มให้ "ขอโทษนะ ที่ทำให้เธอลำบาก"
"ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ ก็ชั้นไม่อยากอยู่คนเดียวนี่นา" เธอตอบกลับไป

เวลาเริ่มหมุนไป ดวงตะวันก็ค่อยๆหายตัวไปอีกครั้ง 
"นี่...รู้อะไรมั้ย?" หยาดฝนน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆเริ่มพูดขึ้นมา
"?"
"ถ้าหากชั้นรู้ว่าจะได้มาเจอกับเธอล่ะก็...ชั้นอยากอธิษฐานขอให้เกิดมาเป็นเหมือนเธอล่ะ"
"ทำไมล่ะ?" เปลวไฟน้อยถาม
"ชั้นจะได้จับมือกับเธอ ได้อยู่ใกล้ๆเธอได้โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะต้องหายไปไหนไงล่ะ" เธอพูด
"...ชั้นก็เหมือนกัน" เขาตอบกลับไป

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ความมืดมิดของท้องฟ้าและแสงเล็กๆจากดวงดาวก็เข้ามาแทนที่
"นี่..." คราวนี้เปลวไฟน้อยเป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นมาบ้าง "เธอน่ะ...ตัวเล็กลงอีกแล้วนะ ชั้นว่าเธอควรจะขยับตัวห่างจากตรงนี้ดีกว่านะ"
"ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ" หยาดฝนน้อยตอบกลับไปดดยไม่หันไปมองเขา "ชั้น...ไม่หายไปไหนหรอกจ๊ะ จะอยู่กับเธอตรงนี้แหละจ๊ะ"
"แต่ว่า..." เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับคำพูดของเธอและสิ่งที่เขาเห็น


อาจจะเป็นเพราะเปลวไฟของเขา ที่ทำให้ตัวของเธอค่อยๆเล็กลงก็ได้

เวลาเดินไปเรื่อยๆ ความเหนื่อยล้าของทั้งสองทำให้ต่างคนต่างอยากพักผ่อน

"ฮ้าว..." หยาดฝนน้อยรู้สึกง่วง เธอนั่งสับปะหงกได้ซักพัก เธอล้มนอนลงไปที่พื้น
"ฮ้าว~" เปลวไฟน้อยเองก็ง่วงเหมือนกัน ก่อนที่เขาจะนอน เขาจึงหันไปบอกราตรีสวัสดิ์กับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่....

เขากลับเห็นกลุ่มไอน้ำลอยตัวขึ้นไปในอากาศ เมื่อก้มลมไปมอง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
"ไม่นะ!!" เขาจึงพยายามเอามือเคาะกำแพงแก้วที่ขังเขาเอาไว้ แล้วเรียกเธอ "นี่!!!! เธอ!!! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!"

แต่เสียงของเขาก็ส่งไปไม่ถึงเธอ ร่างกายของหยาดฝนน้อยเลือนหายไปต่อหน้าเขาอย่างรวดเร็ว
"ได้โปรดเถอะ...ขอร้องล่ะ ตื่นขึ้นมาที..." ชั้นยังอยากอยู่กับเธอนะ....ได้โปรด....

และแล้ว...หยาดฝนน้อย ก็จากเขาไป...
.....
........
..........
............














......ไม่จริง....ใช่มั้ย?
เปลวไฟน้อย ทำได้เพียงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า 
ถึงเขาจะถูกขังอยู่ในตะเกียงแคบๆนี้ แต่เมื่อเธอไม่อยู่แล้ว....ไม่ว่าที่ไหน  มันก็ดูกว้างเกินไป

"อา...ง่วงจังแฮะ"ชายคนนั้นเดินมาหาตะเกียง "สงสัยคงต้องดับไฟซะแล้วสิ..."
เอ๊ะ!! 

ไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรต่อ ร่างกายของเปลวไฟน้อยก็ดับวูบลง กลายเป็นควันไฟลอยขึ้นไปบนฟ้า...



"อา...ออกมาได้แล้ว" เปลวไฟน้อยที่กลายเป็นควันไฟ ลอยตัวขึ้นมากลางอากาศ เขาก้มหน้ามองลงไปด้านล่าง
แต่...ไม่ว่ายังไง เราก็ต้องอยู่คนเดียว...อยู่ดี...

"นึกว่าต้องอยู่คนเดียวซะแล้วสิ" เจ้าของเสียงที่คุ้นเคย ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา เขาจึงเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อความแน่ใจ "ใช่เธอ...จริงๆด้วย"

หยาดฝนน้อยที่กลายร่างเป็นไอน้ำส่งยิ้มมาให้ 
ด้วยความดีใจ เปลวไฟน้อยในร่างควันก็พุ่งตัวไปหา

"เธอ...ยังอยู่จริงๆสินะ" เขาลอยตัวพร้อมกับเอามือไปประสานกับมือของคนที่อยู่ตรงหน้าเขา "ดีใจจัง...ดีใจที่สุดเลย..."
"ชั้นก็บอกไปแล้วนี่จ๊ะ ว่าชั้นจะไม่หายไปไหน" 

เมื่อรู้สึกตัว เขาก็ก้มมองลงที่มือของเขา 
"จับมือ...ได้แล้ว..." เขาค่อยๆพูดออกมา
"เนอะ...ก็ตอนนี้เรา 'เหมือนกัน' แล้วนี่นา" เธอยิ้มให้ "ต่อจากนี้ เราสองคน...ก็จะได้อยู่ใกล้กันแบบนี้...ตลอดไปเลยนะจ๊ะ..."
"อื้ม..." เปลวไฟน้อยในร่างใหม่ยิ้มตอบกลับไป "ชั้นจะอยู่ข้างเธอ...ตลอดไป..."

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

เราแต่ออกมาโอเคมั้ยก็ไม่รู้นะคะ (สุดความสามารถละ)
ยังไงก็ลองเม้นต์มาหน่อยนะคะ
แล้วพบกันใหม่เอนทรี่หน้าค่ะ 

Comment

Comment:

Tweet